Aktualności

W środę, 22 lipca w naszej Kaplicy Wieczystej Adoracji jak co miesiąc została odprawiona Msza święta za wszystkich Darczyńców i Dobrodziejów tego dzieła. Do Kaplicy zostały wprowadzone relikwie św. ojca Pio, "świętego naszych czasów", włoskiego mistyka i stygmatyka, który w sposób szczególny ukochał Jezusa Eucharystycznego.  

Na Mszę świętą przybyło tego dnia bardzo wiele osób. Ks. Sławomir Płusa, prezes naszej Fundacji, opowiedział krótko o historii pozyskania relikwi.

- Ania i Tomek są małżeństwem od trzech miesięcy. W podróż poślubną wyruszyli na pielgrzymkę do Włoch, gdzie dotarli m.in. do sanktuarium w San Giovanni Rotondo, gdzie przez niemal całe swoje życie przebywał św. ojciec Pio. Tam pojawiło się u nich natchnienie, aby zapytać o możliwość przekazania relikwi świętego do naszej Kaplicy. Tak się złożyło, ze pracuje tam polski zakonnik, do którego wysłałem mejla z prośbą, aby mogły one znaleźć się w miejscu, gdzie trwa nieustanna adoracja Jezusa Eucharystycznego -W ciągu zaledwie dwóch dni decyzja o przekazaniu nam relikwii stała się faktem, a ja dziś jakimś cudem znalazłem dla nich relikwiarz. Dziś chcemy więc podziękować Bogu za ten znak miłości - mówił ks. Sławomir Płusa.

W relikwiarzu znajduje się fragment bandaża, który o. Pio miał na swoim boku przy stygmacie przebitego boku Chrystusa - brama do Jego serca, z którego wypływają wszystkie sakramenty Kościoła, będące znakiem Jego miłosierdzia.

- Będziemy za wstawiennictwem św. ojca Pio częściej modlić się za chorych, zwłaszcza za chore małżeństwa i rodziny, które nieustannie omadlamy w tej Kaplicy - dodał kapłan.

Homilię, nawiązującą do wielkiej miłości Boga do człowieka wygłosił ks. Wojciech Tkaczyk, a na zakończenie wszystkim chętnym zostało udzielone indywidualne błogosławieństwo relikwiami św. ojca Pio. Relikwiarz o. Pio będzie wystawiony przy ołtarzu adoracji jeszcze przez kilka dni.

Święty Ojciec Pio – świadek Eucharystii i modlitwy

Święty Ojciec Pio z Pietrelciny całe swoje życie poświęcił Bogu i ludziom. Był kapucynem, spowiednikiem i człowiekiem głębokiej modlitwy. Szczególne miejsce w jego duchowości zajmowała Eucharystia. Każdą Mszę Świętą przeżywał z ogromnym skupieniem, widząc w niej prawdziwą ofiarę Jezusa Chrystusa.

Przez wiele godzin spowiadał, prowadząc ludzi do pojednania z Bogiem. Sam doświadczał cierpienia, nosząc przez 50 lat stygmaty – znaki męki Chrystusa. Mimo prób i niezrozumienia pozostał wierny Kościołowi, ucząc, że źródłem siły są modlitwa, pokora i zaufanie Bożemu miłosierdziu.

Pozostawił nam proste, ale głębokie wezwanie: „Módl się, ufaj i nie martw się”. Jego życie przypomina, że bliskość z Jezusem Eucharystycznym może przemieniać ludzkie serce i rozpalać w nim płomień wiary.